Αναγγελία 2ης Γενικής συνέλευσης 14 Αυγούστου & Ενημέρωση για την εκδήλωση στις 15 Αυγούστου 2015


ΙΟΥΝΙΟΣ

Στις 14 Αυγούστου, στην έδρα του Συλλόγου στο Βουτσαρά και ώρα 19:00 θα πραγματοποιηθεί η πρώτη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας.

    • Ως εκ τούτου παρακαλούνται όλα τα μέλη του Συλλόγου μας να παρευρεθούν στην Γενική Συνέλευση,ώστε να υπάρξει διάλογος και ενημέρωση εκατέρωθεν από το Δ.Σ. και τα μέλη του Συλλόγου για τα θέματα που απασχολούν τον τόπο μας!
    • Η παρουσία όλων των μελών μας,στην συνέλευση, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία γιατί το χωριό μας δυστυχώς ερημώνει ολοένα και περισσότερο,σε δύσκολους καιρούς!
    • Ας κάνουμε μια προσπάθεια όλοι μαζί, να κρατήσουμε την πολλά υποσχόμενη νεολαία του χωριού μας εδώ και να καλέσουμε και όλους όσους δεν έχουν ακόμη γευτεί την ομορφιά του τόπου μας. Έτσι σιγά σιγά θα αγαπήσουν και τα παιδιά μας τον τόπο που τόσο αγαπήσαμε και εμείς.
    • Τα θέματα της ημερήσιας διάταξης είναι :
    1. Δράσεις -Εκδηλώσεις του Συλλόγου.
    1. Απολογισμός των πεπραγμένων της χρονιάς που πέρασε.
    1. Οικονομικός απολογισμός- διαχείριση της χρονιάς που πέρασε.
    • Η διαδικασία της Γενικής Συνελεύσεως, θα διενεργηθεί σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου.

    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

    • Στις 15 του μήνα Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί η ετήσια Εκδήλωση του Συλλόγου μας.
    • Υπάρχουν ήδη αρκετά μέλη του Συλλόγου που έχουν εκφράσει την επιθυμία να βοηθήσουν για την προετοιμασία της εκδήλωσης , κάποιες κυρίες με την παρασκευή γλυκών και κάποιοι κύριοι με την κατασκευή άλλων παραδοσιακών προϊόντων ώστε να βοηθήσουν έτσι στην ενίσχυση του Συλλόγου. Περιμένουμε και άλλες συμμετοχές…
    • Σας περιμένουμε όλους να μας τιμήσετε με την παρουσία σας και να περάσουμε μια όμορφη βραδιά.
    • Μετά την έναρξη της εκδήλωσης, θα ακολουθήσει λαχειοφόρος αγορά. Για τον λόγο αυτό, παρακαλούνται όλοι οι Βουτσαραίοι που έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν δώρα,ή να βρουν χορηγούς, έτσι ώστε να εμπλουτιστεί η λίστα της λαχειοφόρου.
    • Από 1 Αυγούστου,όποιος θέλει να εγγραφεί στον Σύλλογο,ή να εξοφλήσει την συνδρομή του,θα είμαστε στην διάθεσή του στο χωριό. Αρκεί να καλέσει στο τηλ. Του Συλλόγου……
    • Όποιος άλλος επιθυμεί να συνεργαστεί μαζί μας στην εκδήλωση τον περιμένουμε…..

    Τηλ Συλλόγου : 6979765776

    Το Δ.Σ. Του Συλλόγου

Advertisements

Ο Αλωνισμός τα παλιά χρόνια στον Βουτσαρά

FGHJ
Αλωνιστική μηχανή  αλώνια Βουτσαράς  1980…

Γύρω στο 1980,Βουτσαράς…. στ’ αλώνια …… η ώρα του θέρους και του αλωνίσματος ήταν κορυφαία στιγμή της χρονιάς για τους γονείς και τους παππούδες μας. Η αλωνιστική μηχανή περνούσε από τις θημωνιές που ήταν απλωμένες στ’ αλώνια και αλώνιζε του κάθε ενός τα δεμάτια ξεχωριστά σιτάρι,κριθάρι βρώμη.Ο καρπός μαζευόταν σε τσουβάλια από λινάτσα και μεταφερόταν με τα γαϊδουράκια ή τα μουλάρια στα κατώγια των σπιτιών ,ώστε να αποθηκευτεί στα κασόνια και να περάσει η οικογένεια όλη την χρονιά,στέλνοντας το σιτάρι στον μύλο για να γίνει αλεύρι και έχοντας αρκετό κριθάρι, βρώμη,βίκο, ώστε να ταΐσει τα ζώα τον χειμώνα.Ο βίκος είναι ένα είδος άγριου αρακά που καλλιεργούταν κυρίως για τροφή των ζώων και με την καλλιέργειά του καθάριζε από φυτά »ζιζάνια» και λίπαινε τα χωράφια ώστε να προετοιμαστούν για την καλλιέργεια του σιταριού την επόμενη χρονιά.Στην κατοχή,λόγω έλλειψης σιταριού ,άλεσαν βίκο και φτιάξανε ψωμί στο χωριό μας….σχεδόν τυφλώθηκαν και δεν έβλεπαν μπροστά τους για λίγες μέρες!
Ένα άλλο μηχάνημα το»μπαλιαστικό» έδενε τα χοντρά άχυρα. Τίποτα δεν ήταν για πέταμα ότι περίσσευε από το άχυρο έμπαινε στις υφαντές από αργαλειό λιοπάνες,και μεταφερόταν στα καλύβια για να ζεσταίνονται τα ζώα τον χειμώνα.Το άχυρο επίσης χρησίμευε και για τροφή των ζώων, γαϊδούρια μουλάρια κλπ.

Παράλληλα στην άκρη από τις θημωνιές αλώνιζαν τον βίκο ,τα ρεβίθια, τις φακές,ζεύοντας τα γαϊδουράκια στα οποία φόραγαν τις λαιμαριές στον λαιμό τους και εκείνα, γυρνώντας γύρω γύρω από ένα κάθετο ξύλο το Στιερό, πατούσαν τα κλαράκια,και ξεχώριζε ο καρπός.Στο χωριό μας υπήρχαν και στρογγυλά πέτρινα αλώνια όπως της οικογ. Καρμιράντζου,της οικογ.Απ. Κονδύλη, της οικογ.Βασ. Κονδύλη, οικογ.Κεπερνέκα, Δημ. Τσιάμα (Μητσιάκου), της οικογ. Παρασκευά, οικογ. Παν. Σταυρόπουλου (Μαδούρου) και της οικογ. Χρ. Σταυρόπουλου στην ψιλή ράχη, της οικογ. Κατσιούλα δυτικά και στην βορεινή πλευρά του χωριού κοντά στ’ αλώνια της οικογ. Κ.  Σιμόπουλου. Μερικά από αυτά σώζονται σε καλή κατάσταση…άλλα όχι. Βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να φυσάει άνεμος ώστε να λιχνίσουν και να ξεχωρίσει ο καρπός από το άχυρο.

JHGGHJ
Αλωνιστική μηχανή  αλώνια Βουτσαράς  1980…

Οι αλωνιστές που γύριζαν με την αλωνιστική μηχανή από χωριό σε χωριό, ήταν από μακρινά χωριά και συνήθως κοιμόντουσαν στις θημωνιές τα βράδια. Κάθε οικογένεια που αλώνιζε αναλάμβανε να τους πηγαίνει κρύο νερό και κολατσιό….πολλές φορές τους καλούσε και στο σπίτι το βράδυ για φαγητό.Η διαδικασία του αλωνίσματος κρατούσε πολλές μέρες ώσπου ν’ αλωνίσει όλο το χωριό. Ανδριοπουλαίοι, Ζεριταίοι,Κατσιουλαίοι,Γιαννακακαίοι, Ρουσοπουλαίοι,
Σταθοπουλαίοι, Γιανοπουλαίοι, Σιμοπουλαίοι, Κονδυλαίοι, Σταυροπουλαίοι, Αθανασοπουλαίοι, Τσαμαίοι, Σαλαβουραίοι, κανείς δεν εξαιρούταν από την διαδικασία…όλοι έσπερναν θέριζαν αλώνιζαν, και βιαστικά μάζευαν τους καρπούς από τ’αλώνια μην πιάσει η βροχή και βραχούν οι καρποί…!
Θυμάμαι την ώρα του κουβαλήματος των καρπών τον θείο Θοδωρή τον Κονδύλη, να βοηθάει τον πατέρα μου… τον θείο τον Σταύρο τον Σαλαβούρα…τον θείο τον Γιώργη τον Σιμόπουλο….και ο πατέρας μου, να βοηθάει εκείνους όταν ήταν η σειρά τους να κουβαλήσουν τους καρπούς στα κατώγια των σπιτιών.
Η διαδικασία ήταν κουραστική αλλά το αποτέλεσμα δικαίωνε τους κόπους όλων . Άλλωστε ήταν μια »φυσική» διαδικασία με την οποία μεγάλωσαν όλοι και θεωρούταν δεδομένη.
Τα χρόνια πέρασαν…..τίποτε δεν υπάρχει πια να μαρτυρά τις μέρες εκείνες… ……μόνον οι μνήμες και λιγοστές φωτογραφίες!

JHG
Αλώνια Βουτσαράς  1980….

 

Τα δέκα Πέτρινα Αλώνια του Βουτσαρά
Δέκα πέτρινα αλώνια στο Βουτσαρά
SCS
Αλώνια Βουτσαράς 1980…
Πέτρινο αλώνι Σταυρόπουλου (Νότια)
Πέτρινο αλώνι Σταυρόπουλου Βουτσαράς (Νότια)

Ο Θέρος τα παλιά χρόνια

DSC00484 (2).jpgKUYG
Θημωνιές στ’ αλώνια Βουτσαράς 1980….

Στ’ αλώνια……

Ιούλιος πια, θεριστής και αλωνάρης για το χωριό μας και οι θεριστάδες ενθυμούμενοι το ρητό «Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος», τέτοιες μέρες –πριν αρχίσει ο μηχανικός τρόπος θερισμού- άρχιζαν να ακονίζουν τα δρεπάνια για το ετήσιο πανηγύρι της συγκομιδής των δημητριακών, της κύριας τροφής του ανθρώπου από υπάρξεώς του.
Τα κασόνια στα κατώγια σαρωμένα και καθαρισμένα περίμεναν την συγκομιδή, το στήριγμα της οικογένειας για όλο το επόμενο έτος. Χαράματα οι θεριστάδες έκαναν τον Σταυρό τους κι έπιαναν δουλειά να προκάμουν, προτού πιάσει η δυνατή ζέστη. Όλη τη μέρα, σκυφτοί, με τα καπέλα, τα μαντίλια και τα τσεμπέρια στο κεφάλι και με το δρεπάνι στο χέρι, θέριζαν τον ευλογημένο καρπό και συναγωνίζονταν ποιος θα βγει πρώτος στην άλλη άκρη του χωραφιού. Μάζευαν στο χέρι όσα στάχυα μπορούσαν, τα έκοβαν με το γυριστό δρεπάνι, φούχτωναν άλλα τόσα, τα έκοβαν κι αυτά και τ’ ακουμπούσαν χάμω. Στο κατόπι διάλεγαν 3 – 4 στάχυα από τα θερισμένα, τα πιο μεγάλα, και με αυτά έδεναν τα υπόλοιπα κι έφτιαχναν το πρώτο τους χερόβολο.Ύστερα περνούσε ο δεματάς, , αγκάλιαζε κάμποσα χερόβολα (περίπου 15) και τα έδενε σε ένα δεμάτι με τα «δεματικά», τα οποία ήταν είτε από άγρια σίκαλη είτε από τα ίδια τα στάχυα.

» Τούτα δω τα δεματικά, ο ξωμάχος τα φτιάχνει με ολάκερο τον κορμό της σίκαλης. Ξεριζώνει τη σίκαλη τούτο τον καιρό, τη μαζεύει προσεχτικά, τη δένει και τη βάζει στο νερό κάνα δυο μέρες, για να μουσκέψει. Έπειτα τη βγάζει, πιάνει έναν ίσκιο κι αρχίζει να δουλεύει. Πιάνει μερικά κλωνιά σίκαλη και τα δένει πολύ καλά απ’το πάνω μέρος πού ναι τα στάχυα κι ύστερα τα στρίβει αντίθετα καλά, καλά να καλοστριφτούν, αγκαλιάζοντας τό’να τ’άλλο και πετάει έτοιμο κάτω το δεματικό στριμμένο κι όμορφο σαν πλεξίδα. Φτιάχνει καμιά εκατοστή από δαύτα τα ξανά βουτάει στο νερό και τ’αφήνει εκεί να τα βρει την άλλη μέρα το πρωί, που θ’αρχίσει με το χάραμα το δέσιμο του σιταριού. Και να πως: Ξαπλώνει καταγής ξεστριμμένο το δεματικό και στοιβάζει πάνω σ’αυτό εξήντα χεριές σιταριού όμορφα και συμμετρικά. Ύστερα, πιάνοντας τις άκρες του »σικαλένιου» δεματικού με τα χέρια του και πιέζοντας με το γόνατό του τις χεριές τις σφίγγει δυνατά, τις δένει και να, έτοιμο το δεμάτι. Το πιάνει τώρα, το στήνει με τα στάχυα προς τα πάνω κατά τον ήλιο για να ξεραθεί τελείως και για να μπορεί να το φορτώνει στα ζα του ευκολότερα, όταν θ’αρχίσει, ύστερα από λίγο, να το κουβαλάει στ’αλώνια.»
Μετά αναλάμβανε ο κουβαλητής, ο οποίος φόρτωνε τα δεμάτια στο γάιδαρο και στα μουλάρια , για να τα μεταφέρει στο αλώνι, όπου τα ξεφόρτωνε κι έκανε τη θημωνιά. Ας θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή Γεωργίου Δροσίνη:

« Στ’ αλώνια καλοσάρωτα, και ξεχορταριασμένα,
θα ξαπλωθούν οι θημωνιές,
ξανθόμαλλες πλεξίδες».

Τα πρώτα δεμάτια τα τοποθετούσε όρθια και τα υπόλοιπα πλαγιαστά, χτίζοντας τα γύρω-γύρω και με τον καρπό προς τα μέσα, που να μη φαίνεται, για να μην τον τρώνε τα σπουργίτια, που μαζεύονταν χιλιάδες στις θημωνιές.
Όταν η κούραση και το λιοπύρι το επέτρεπαν, οι θεριστάδες έκαναν κέφι, λέγοντας αστεία και τραγουδώντας, μέχρι νάρθει η ώρα για το μεσημεριανό φαγητό στη σκιά κάποιου κοντινού δένδρου. Η οικοδέσποινα φρόντιζε από τη νύχτα για το φαγητό των ξωμάχων κι ο κουβαλητής έτρεχε για να το φέρει. Μετά το φαγητό περίμεναν λίγη ώρα, να «πάει κάτου το φαΐ» και να καταλαγιάσει η δυνατή ζέστη, για να συνεχίσουν πολλές φορές και μέχρι αργά το βράδυ.

Είναι χαρακτηριστικοί οι παρακάτω στίχοι από την Ιλιάδα του Ομήρου οι οποίοι δείχνουν πόσο η διαδικασία του θερισμού έμεινε αναλλοίωτη από την αρχαιότητα μέχρι και τη δεκαετία του 1970, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν οι πρώτες μηχανές που αντικατέστησαν τα δρεπάνια και τη χειρωνακτική εργασία.

«Κι έβαζε ακόμα χτήμα απάνω τον βασιλικό, κι αργάτες θέριζαν, κοφτερά στα χέρια τους φουχτώνοντας δρεπάνια· άλλα χερόβολα σωριάζονταν στο χώμα αράδα αράδα κι άλλα τα δέναν με ασταχόσκοινα γερά οι δεματιαστάδες· κι ήτανε τρεις που τα δεμάτιαζαν, και πίσω τους αγόρια τρέχαν, μάζευαν τα χερόβολα, στην αγκαλιά τα παίρναν, και τα ‘διναν πιο πίσω …Κάπου πιο πέρα οι κράχτες σύνταζαν κάτω από δρυ το γιόμα· βόδι τρανό είχαν σφάξει κι έψηναν με προθυμία, κι οι δούλες σωρό το αλεύρι το άσπρο εζύμωναν, να φαν οι θεριστάδες.

(Ομήρου Ιλιάς , στ. 550-556 και 558-560. Μετάφραση: Ι. Κακριδή – Ν. Καζαντζάκη)

Το νεύμα για το ξεκίνημα του θερισμού βέβαια έδινε και δίνει στους αιώνες ο διδακτικός ποιητής Ησίοδος, με τις συμβουλές του:

«Όταν πάλι το σαλιγκάρι ανεβαίνει από την γη στα δέντρα, ζητώντας προστασία από την ζέστη που φέρνουν οι Πλειάδες, τότε πια δεν είν’ άλλο καιρός να σκάβεις τα αμπέλια. Πρέπει τότε ν’ ακονίζεις τα δρεπάνια σου και τους υποταχτικούς σου να κεντρίζεις για δουλειά. Μην αποζητάς τους ίσκιους και τον πρωινό ύπνο, όταν φθάσει η ώρα για τον θερισμό, την εποχή που ο ήλιος ψήνει το δέρμα.

Τέτοιες στιγμές πρέπει να βιάζεσαι και να κουβαλάς τον καρπό στις αποθήκες, πιάνοντας χαράματα δουλειά, για να έχεις το βιός σου ασφαλισμένο. Γιατί με την αυγή φεύγει το ένα τρίτο της δουλειάς, με την αυγή πηγαίνει κανείς καλύτερα στον δρόμο, προκόβει και στο μεροκάματο, με την αυγή, που μόλις φανεί, βγάζει τόσους ανθρώπους ξαφνικά στους δρόμους και τόσα βόδια βάζει στο ζυγό».
Αφού φτιαχνόταν η θημωνιά ξεκίναγε η διαδικασία του αλωνίσματος. Τα άλογα – παλαιότερα τα βόδια- έμπαιναν στο αλώνι και έφερναν κύκλους στα λυμένα πια δεμάτια μέχρι λιώσουν τα στάχυα και να ξεχωρίσει το σιτάρι από τα άχυρα.Μετά ερχόταν η σειρά του λιχνίσματος. Το λίχνισμα, καθώς και τα γυρίσματα, γίνονταν με ξύλινα ή σιδερένια δεκριάνια. Τα άχυρα κατά το λίχνισμα μαζεύονταν σε μια μόνο πλευρά ή προς ανατολάς ή προς δυσμάς ανάλογα προς τα πού φυσούσε.
Ακολουθούσε το «δρυμόνιασμα» . Το δρυμώνι ήταν κόσκινο τετράγωνο παραλληλόγραμμο με σανίδες στα πλάγια και από κάτω λαμαρίνα με πολλές τρύπες, που επέτρεπε να περνάνε μόνο τα σπυριά του σταριού.

Το καθαρό σιτάρι το έριχναν στα σακιά, το φόρτωναν στα ζώα, το μετέφεραν στο σπίτι και το έριχναν στα κασόνια. Στη συνέχεια μετέφεραν στους αχυρώνες τα άχυρα τα οποία θα χρησιμεύσουν ως τροφή των ζώων το χειμώνα.
Η διαδικασία του αλωνίσματος ήταν πολύ κουραστική και επίπονη εργασία κι όποιος έχει αλωνίσει μ’ αυτόν τον τρόπο θα θυμάται σίγουρα τη σκόνη και τα άγανα από τα στάχυα να κολλάνε στο ιδρωμένο σώμα, αλλά το αποτέλεσμα – το γεμισμένο κασόνι- δικαίωναν σχεδόν πάντα την προσπάθεια.